| تبليغات | X |
سال نوی همه ایرونی ها مبارک .
آرزو می کنم همه به تک تک آرزوهاشون برسن .
زیر سایه خدا همراه با امید و مهربانی ................
ببار باران ، به بار بر پهنۀ دلهای تنها
ببار شاید ، باریدنت
سوگ ناداشته ها را بزداید
ببار شاید سهم این لحظه های طوفانی
طلایی شود
شاید طلایی شود و بارانی طلایی ببارد
باران ببار ، باران
دیگر از سهم تو چه جیز می ماند
جزء پرسه های آفتابی .............
زیر شلاق نگاه ، کبود به سان ابرهای پر ماتم
تکیه به زمین بی کسی داده بود و
می ترسید
می لرزید
زمانۀ بد عهد این روزها را
زیر سایبان بی رمقی و هزار رنگی
چشمهای خیسش را می بست
به شوق دیدار لحظه های آرزوهایش را
پشتش از همیشه خمیده تر و دستانش
مثل برف سرد و سفید
بوی حسرت می داد و در ظاهرش
رنگ لعنت به سادگی خود
شب را پرسه زدۀ زمین می شد و
روز را خاکستر گامهای سستش
همه رفته اند ، کسی به سوگندش
نمی ماند ، نمی داند
سرانجام این بی وفایی را، نمی داند
تشنه و بی کس
غم این تنهایی و بد عهدی را
هیچ آدمی نمی فهمد
بچه ها می گریند از تشنگی و خستگی
ولی هیچ کس مانند او
راز این ایستادگی را نمی داند
کاش قطره ای آب فرو می کرد
این جفای بر دله او را ، نمی تواند
کاش جرعه ای آب زلال
در خود حل می کرد ظلم دشمنانش را
کاش دلها به رنگ آب بودند و
او تنها نمی ماند با ذول الجناحش
پیکر مقدسش در صحرا نمی ماند
هیچ کس حکمت این واقعه را نمی داند ..............
آسمان آنگوشه خوابیده است
و خاک بلند شده
آن گوشه می شود نفس کشید
و اینجاها ، جای بی نفسی شده
آسمان کز کرده آن کنج
و دیگر کرانه ندارد بر هستی ِ چشم ها
هوا رفته ، کوچ به آن کنج کرده
و حالا تنها زمین آن کنج درخت دارد
و تمام آن باقی مانده
خاک شده اشت ، خاک
آسمانش رفته و حالا فقط سنگ دارد
زمینش خشک ، تنها خاک دارد
دیگر از خورشید خبری نیست
در آن کنج جا نمی گیرد
سبزه های آن تکه زمین
هم به زودی می میرند
آسمان تنها شده ، حالا اشک هم نمی ریزد
خاک سبزه ها را کشت ، آب ها را مرد ،
آسمان هم گریخت .........
آخرین روز و شب پاییز است اما
تازه بوی پاییز به مشامم می رسد
دلم گرفته و در خودش می گرید
پاییز قلبه من تازه فرا رسیده است
از کوی دلم صدای خش خش به گوش می
رسد
پاییز می رود اما در وجود من
ماندنی ترین همین پاییز است
زرد ، نارنجی ، رنگ درد و شادی
چه طولانیست این شب آخر
آخر شب یلداست امشب
از یاد می برم غم پاییزی ام را
می خواهم در زمستان گوهری باشم
امشب شب آخر پاییز است
آخرین ثانیه ی شکست من
دور می اندازم یاد تلخ گذشته
را ......................
افکار و اذهان خاموش ،
مسکون
خوابیده اند
شانه به شانه
دیده به دیده.
جای پای کودکانی تنها ،
روی بسترشان مانده
که رده پایشان را آنچنان
به پیکرهای خسته شان
می کوبند
همچون پتک نجاری بر چوبی بی جان
که نه صدایی در می آید ازشان
و نه تکانی می خورند
انگار بی جان شده اند
ولی افکار به ظاهر جاندار
هرگز
باور نمی کنند .
هرگز نمی فهمند که آنها
آری ، آنها
رفته اند و آنجا خوابیده اند ،
و نور شبهایشان که حالا فانوسی
کم جان
شده است
چه پرنور می نماید در این دنیا
باور می کنی ؟
نور های این زندگی
اینقدر پر نور نباشد !
و سکوتشان چه حسی دارد
پر از آرامشی نایاب
چه لذت گونه
بار آرزو را گذاشته اند
بار غم ، بار شادی
کوله بار ، وحشت و ترس
آذوقۀ درد ، نا باوری ، تنهایی
خشم ، پر هوسی
و اکنون
آزاده و بی بند
به نور آن فانوس خیره شده اند
آن فانوسی که ما هرگز ندیده ایمش
و اندکی
تصورش نخواهیم کرد ...............
میهمان رویا ......
شبی که ظلمت ، آستین پیراهنم شده بود
و ستاره ها تنها دکمه هایش
مثل آسمان بر زمین خشکیدۀ پیکرم
سوگوارانه اشک ریختم ، باریدم