از آرامش . اما اگر دستی بکشیم بر غبار شیشه ی دله خود ، بهار

باورمان  ابدی خواهد بود  . اگر گذر عاطفه را مهمان کنیم ، شادی ها

گشوده می شوند به روی چشمان مهربانمان و صدای باران ، مهر نهانی

کسی  را پیغام می آورد که در پشت شیشه ی چشمان خودمان به انتظار

شکستن سکوت نشسته است .............

خسته ام مثل روزهای بی ستارگی ام. خسته ام به وسعت تمام بی کسی هایم با تو.

یادت هست چه طور مرا به بودن رهرو می شدی و اکنون به بی نوایی رهرو خواهی شد.

بی کسم می فهمی . هر که هم که بیاید جای تو را برایم نخواهد گرفت. می فهمی.

نه نخواهی فهمید.آخر صدایم را که نشنیدی. نگاهم را که نخواندی .

 و دستانم را که لمس نکرده ای. خسته ام . می دانی چقدر.

 به وسعت تمام غمهایی که از آن ها سخن می گفتی.یادت هست که چگونه درکشان کردم.

اما تو هیچ وقت هیچ چیز را درک نکردی. آه. قلبم از این فاصله دردناک می سوزد.

تو حتی غمم را هم گوش نکردی.خسته ام .مثل تمام لحظه های با هم بودنمان در رویاهایی که تو می ساختی و خودت نیز ویرانشان کردی.

بدون تو بودن را نمی خواهم . اما تو خواستی

بدون خیال تو خوابیدن را نمی خواهم . اما تو خواستی

بدون صدایت مست شدن را نمی خواهم . اما تو خواستی

چه طور فراموش کنم . تو بگو . می پذیرم اگر کارساز بود ...........

نگو بودنم را نمی خواهی

نگو باورم نمی کنی

نگو صداقتی میان ما نیست

می خواهم تا ابد باشم ‌ نگو نمان ...............

گناه آن دختر چه بود که باید این چنین مظلومانه

 کشته می شد............؟؟؟؟؟؟

آیا کسی جوابگوی این بی عدالتی عظیم خواهد

 بود. یک دختر مگر چه می خواهد جز آزادی

 مساوی با جنس مرد.....؟ کسی هست که بگوید

 او به گناهی کشته شده ، کسی هست آیا ؟!!!!!؟

دلم دارد آتش می گیرد برای رفتن اینگونه ی او . آیا

 هیچ مردی می تواند این احساس را درک کند؟

داغی گلوله تنها قلب او را از جا نکند بلکه قلب ما

 دخترها را هم از جا کند و به سوی او فرستاد .

 اشک در چشمانمان حلقه زده اما جاری نمی

 شود.

 بغض جانمان را گرفته و می خواهیم فریاد بزنیم

 که کسی نمی تواند نبود او و امثال او را جبران

 کند . دیگر همه چیز عوض شده . دیگر ما جوانان

 آن انسانیتی که از ان دم می زدید را ، نمی بینیم

 آقایان .

مگر گناه او چه بود ................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چیده ام میز محبت

و درونش شمع عشقم

و گلی پژمرده که می سراید

شعری ز حال دل سپرده ام

و برای تو تنها

نامه ای از سکوت خود

که در آغاز

بوسه به مهر تو زنم

و در آخرش

آرزوی سعادت توست ......................

                             پایان

برای شکافهای دل

برای زخم های روح

برای سیاهی های قلب

                    غبطه به نور می خوردم

و آه به زوال مهر می کشیدم

برای پوسیدگی ها در افکار

  برای پژمردگی های اذکار

 و برای هر آنچه فانی می گشت

                         به صداقت حسرت می بردم

به کاستی های باورها

 و به خاطر آشفتگی های خیال

          زمین مهر می خواستم

و غرق ِ در

     عهدشکنی پیکرها

          راهی ِ راه عشق شدم

 برای التیام شکاف ها

   و بهبودی تیرگی ها

               آتش مهر گرفتم ..........

                    و خاکستر عاطفه چشیدم .........

محشورم کن ، محشور به فرجام های بی همتا

در بلندایی بی انتها

آسیمه ز بی شقایقی سخن نگو

باورم کن در دشت سرخ لاله ها

فراموش کن لایه های بد رنگ ظواهر

بگشای

بگشای در را به سوی آفاق ها

محشورم کن

شاید به پاس سرگشتگی دقایق اکنون

بروم به سرزمین نورها...........

رفتی و داغ رفتنت را به جان این بازمانده ها گذاشته ای.

رفته ای تو . روی ابرها . رفته ای به دعوت خدا . سبز شده ای . می دانم.

خدا کند که رفته باشی پیش فرشته ها . 

                                           خدا حافظ خاله. خداحافظ

                      سلام مرا به آسمان و خورشید برسان .

               دوستت دارم