شب یلداتون مبارک . گرم و صمیمی و پر ازعشققققققققققق....

آخرین روز و شب پاییز است اما

تازه بوی پاییز به مشامم می رسد

دلم گرفته و در خودش می گرید

پاییز قلبه من تازه فرا رسیده است

از کوی دلم صدای خش خش به گوش می

رسد

پاییز می رود اما در وجود من

ماندنی ترین همین پاییز است

زرد ، نارنجی ، رنگ درد و شادی

چه طولانیست این شب آخر

آخر شب یلداست امشب

از یاد می برم غم پاییزی ام را

می خواهم در زمستان گوهری باشم

امشب شب آخر پاییز است

آخرین ثانیه ی شکست من

دور می اندازم یاد تلخ گذشته

را ......................

افکار و اذهان خاموش ،

                 مسکون

                     خوابیده اند

شانه به شانه

دیده به دیده.

جای پای کودکانی تنها ،

روی بسترشان مانده

که رده پایشان را آنچنان

                        به پیکرهای خسته شان

                می کوبند  

همچون پتک نجاری بر چوبی بی جان

                که نه صدایی در می آید ازشان

                    و نه تکانی می خورند  

انگار بی جان شده اند

ولی افکار به ظاهر جاندار

                 هرگز

            باور نمی کنند .

                          هرگز نمی فهمند که آنها

                      آری ، آنها

                 رفته اند و آنجا خوابیده اند ،

         و نور شبهایشان که حالا فانوسی 

                        کم جان  

                         شده است

           چه پرنور می نماید در این دنیا

             باور می کنی ؟

نور های این زندگی

         اینقدر پر نور نباشد !

و سکوتشان چه حسی دارد

          پر از آرامشی نایاب

               چه لذت گونه

       بار آرزو را گذاشته اند

       بار غم ، بار شادی

       کوله بار ، وحشت و ترس

           آذوقۀ درد ، نا باوری ، تنهایی

                خشم ، پر هوسی

و اکنون

آزاده و بی بند

   به نور آن فانوس خیره شده اند

      آن فانوسی که ما هرگز  ندیده ایمش

                  و اندکی

          تصورش نخواهیم کرد ...............

                 میهمان رویا ......

شبی که ظلمت ، آستین پیراهنم شده بود

و ستاره ها تنها دکمه هایش

مثل آسمان بر زمین خشکیدۀ پیکرم

سوگوارانه اشک ریختم ، باریدم

و آن شب به بی پروایی رسیدم ،

از آن همه اشک و

از آن همه غصه

تنها امید برایم ماند.

آن شب رها شدن را آموختم

و لباسهایم دیگر آسمان ظلمات

نبودند و

من پر از ستاره بودم.

آن شب ماه که از همیشه خسته تر بود

به میهمانی باور اشکهای زلال و

عشق چشمهای پیکرم آمده بود.

آن شب ستاره ، ستاره زیستم و

باران باران خوابیدم

و در انتهای سیاهی آسمان پرشکسته

قطره قطره پاک شدم

از هر چه دلبستگی و دلخستگی،

و تلالوء آن ستاره مهمان

به چشمانم روز خورشیدی

نوید داد ................

                             نگاه عا شقونه

 می خوام از عشقت بگم

                              می خوام از رنجی که از بیگانگی تحمل می کنم برات بگم

اگه از من تو بپر سی

                               که دلم چرا گر یونه

خوب جوابت

                               یه نگاه عاشقونه

یه نگاهی که دلم می خواد

                               بهم بگه که همیشه جاودونه

من به دیدارت می یام دوباره

                                 اما تو پر از سوالی و یه جواب نیمه کاره

من می خوام بگم که این بار

                                    عاشقم اما پر از درد .عاشقم اما پر از غم

تو نخواستی که بفهمی رنگه عاشقی چه رنگه

                                     اما من برات می خونم که همه اش به رنگ خونه

عاشقی بی رنگه

                              عاشقی کم رنگه

کاش می شد که بفهمی

                          عاشقی بی رحمه . سرنوشت بی رحمه

امروز و روزهای قبل در هیاهوی یک اتفاق ناب ، پلک می زدم تا از کسالت روزمرگی بیرون گریزم و چشمانم را به آتش یک باور نو ،گرم کنم ، و دستانم را،با احساس، باور کنم ........