شهادت اما حسین (ع) تسلیت باد .    

همه رفته اند ، کسی به سوگندش

نمی ماند ، نمی داند

سرانجام این بی وفایی را، نمی داند

تشنه و بی کس

غم این تنهایی و بد عهدی را

هیچ آدمی نمی فهمد

بچه ها می گریند از تشنگی و خستگی

ولی هیچ کس مانند او

راز این ایستادگی را نمی داند

کاش قطره ای آب فرو می کرد

این جفای بر دله او را ، نمی تواند

کاش جرعه ای آب زلال

در خود حل می کرد ظلم دشمنانش را

کاش دلها به رنگ آب بودند و

او تنها نمی ماند با ذول الجناحش

پیکر مقدسش در صحرا نمی ماند

هیچ کس حکمت این واقعه را نمی داند ..............

آسمان آنگوشه خوابیده است

و خاک بلند شده

آن گوشه می شود نفس کشید

و اینجاها ، جای بی نفسی شده

آسمان کز کرده آن کنج

و دیگر کرانه ندارد بر هستی ِ چشم ها

هوا رفته ، کوچ به آن کنج کرده

و حالا تنها زمین آن کنج درخت دارد

و تمام آن باقی مانده

خاک شده اشت ، خاک

آسمانش رفته و حالا فقط سنگ دارد

زمینش خشک ، تنها خاک دارد

دیگر از خورشید خبری نیست

در آن کنج جا نمی گیرد

سبزه های آن تکه زمین

هم به زودی می میرند

آسمان تنها شده ، حالا اشک هم نمی ریزد

خاک سبزه ها را کشت ، آب ها را مرد ،

آسمان هم گریخت .........