هر از گاهی میهمان می شوند

بشوند

چیدمان تدارک دیدۀ تو را

تار و مار خواهند کرد

ذره ذره وجود را ذوب

گویی

بیدار می کنند

تمامی امید های پیوسته ات

روزنه های نیمه گشوده

افکارت

و تو در خودت گم می شوی ...........

پرده را باد می رقصاند

بسان شعله های آتش دل من

در برابر نداشتن تو

این شعلۀ همیشه افروز را

هم بسیار می رقصند

بر پا کرده اند

و تپش های این قلب درد

پیروی می کند آن را

نه پیامی دارد

نه غمی ، نه گناهی

گویای وجود خودش

می باشد

سایه ای متروک

تکیه به دیوار

می لرزید و زیر لب

زوزۀ فراق می کشید

روی آن مجموع خاک

رده دردی

را به تصویر می کشید

روی دیوار

آن وسیله مرهم او

ذره ذرۀ هوا سر می کشید

غرق شد

نه هوایی ، نه صدایی

عشق او ، احساس او

دیگر حتی عمر او هم

داشت کم کم

ته می کشید

سیل زنجیر پر از فولاد و درد

را برای آن غمین

در بر کشید

  لحظه ها بگذشت و

وهم نور و آسمان و عشق

در وجودش پر زد و

او را به آن بالا کشید .