!!.................خوشه هایت را ببین

هرگز از زمین جدا نبوده ام .........

gandom2 — Mon, 21 Dec 2009 13:02:18 GMT

یلدای بر همه مبارک اگر حالا یلدایی باقی مانده باشد از این همه کوچ دیرینه زیبایمان...........

ای لحظه ها ، بگذرید بر من

من دگر آن سایۀ متروک نیستم

من صداقت می نویسم ، عشق می خوانم

هرگز از طایفۀ فرتوت نیستم

می نویسم باز از نوای عاشقی

از برای بهترین بودن ، شدن

در هوای روزهای بی کسی

از زمین و از زمان سر تر شدن

آه این بی کس ثمین و این زمین

با هوای هم ، پر از مهر و وفا

کوچه های شهر را طی می کنند

در میان این همه ظلم و جفا

باز می دانم که روزی نیز هست

که شرارت را به هیزم می نهند

تیرگی های زمان و روزگار

جا به جای نور و ایثار می دهند .........

تقدیم به صداقت تمام قلب های ساکت...

gandom2 — Tue, 15 Dec 2009 21:07:18 GMT

وقتی سکوت به شیشه ی چشمانمان در می زند ، گویی دنیا می گریزد

از آرامش . اما اگر دستی بکشیم بر غبار شیشه ی دله خود ، بهار

باورمان ابدی خواهد بود . اگر گذر عاطفه را مهمان کنیم ، شادی ها

گشوده می شوند به روی چشمان مهربانمان و صدای باران ، مهر نهانی

کسی را پیغام می آورد که در پشت شیشه ی چشمان خودمان به انتظار

شکستن سکوت نشسته است .............

رفته شده از قلبم ....

gandom2 — Thu, 10 Dec 2009 19:29:18 GMT

خسته ام مثل روزهای بی ستارگی ام. خسته ام به وسعت تمام بی کسی هایم با تو.

یادت هست چه طور مرا به بودن رهرو می شدی و اکنون به بی نوایی رهرو خواهی شد.

بی کسم می فهمی . هر که هم که بیاید جای تو را برایم نخواهد گرفت. می فهمی.

نه نخواهی فهمید.آخر صدایم را که نشنیدی. نگاهم را که نخواندی .

و دستانم را که لمس نکرده ای. خسته ام . می دانی چقدر.

به وسعت تمام غمهایی که از آن ها سخن می گفتی.یادت هست که چگونه درکشان کردم.

اما تو هیچ وقت هیچ چیز را درک نکردی. آه. قلبم از این فاصله دردناک می سوزد.

تو حتی غمم را هم گوش نکردی.خسته ام .مثل تمام لحظه های با هم بودنمان در رویاهایی که تو می ساختی و خودت نیز ویرانشان کردی.

دلم تنها تو را می خواهد ......

gandom2 — Tue, 29 Sep 2009 14:07:19 GMT

برای دویی رویاهایم .........

بدون تو بودن را نمی خواهم . اما تو خواستی

بدون خیال تو خوابیدن را نمی خواهم . اما تو خواستی

بدون صدایت مست شدن را نمی خواهم . اما تو خواستی

چه طور فراموش کنم . تو بگو . می پذیرم اگر کارساز بود ...........

باور من ..........

gandom2 — Sat, 22 Aug 2009 18:22:42 GMT

برای کسی که غافل گیرم کرده

نگو بودنم را نمی خواهی

نگو باورم نمی کنی

نگو صداقتی میان ما نیست

می خواهم تا ابد باشم ‌ نگو نمان ...............

دلم دارد آتش می گیرد ........

gandom2 — Tue, 23 Jun 2009 10:44:43 GMT

گناه آن دختر چه بود که باید این چنین مظلومانه

کشته می شد............؟؟؟؟؟؟

آیا کسی جوابگوی این بی عدالتی عظیم خواهد

بود. یک دختر مگر چه می خواهد جز آزادی

مساوی با جنس مرد.....؟ کسی هست که بگوید

او به گناهی کشته شده ، کسی هست آیا ؟!!!!!؟

دلم دارد آتش می گیرد برای رفتن اینگونه ی او . آیا

هیچ مردی می تواند این احساس را درک کند؟

داغی گلوله تنها قلب او را از جا نکند بلکه قلب ما

دخترها را هم از جا کند و به سوی او فرستاد .

اشک در چشمانمان حلقه زده اما جاری نمی

شود.

بغض جانمان را گرفته و می خواهیم فریاد بزنیم

که کسی نمی تواند نبود او و امثال او را جبران

کند . دیگر همه چیز عوض شده . دیگر ما جوانان

آن انسانیتی که از ان دم می زدید را ، نمی بینیم

آقایان .

مگر گناه او چه بود ................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میرااااااااااااااااااااااا...............

gandom2 — Sat, 25 Apr 2009 20:11:41 GMT

چیده ام میز محبت

و درونش شمع عشقم

و گلی پژمرده که می سراید

شعری ز حال دل سپرده ام

و برای تو تنها

نامه ای از سکوت خود

که در آغاز

بوسه به مهر تو زنم

و در آخرش

آرزوی سعادت توست ......................

بالاخره .................

gandom2 — Wed, 04 Mar 2009 17:52:37 GMT

پایان

برای شکافهای دل

برای زخم های روح

برای سیاهی های قلب

غبطه به نور می خوردم

و آه به زوال مهر می کشیدم

برای پوسیدگی ها در افکار

برای پژمردگی های اذکار

و برای هر آنچه فانی می گشت

به صداقت حسرت می بردم

به کاستی های باورها

و به خاطر آشفتگی های خیال

زمین مهر می خواستم

و غرق ِ در

عهدشکنی پیکرها

راهی ِ راه عشق شدم

برای التیام شکاف ها

و بهبودی تیرگی ها

آتش مهر گرفتم ..........

و خاکستر عاطفه چشیدم .........

خداحافظ بابا جان

gandom2 — Sat, 24 Jan 2009 12:45:43 GMT

وقتی پدر بزرگم مرد ، هر کسی ، از آخرین صحبت و صحنه ای که با او داشت حرف می زد. هر کسی به نحوی ناراحتی خود را بیرون می ریخت و از لحظه هایی را که در خدمت او بود و او را راضی می کرد ، سخن می گفت ، اما من به چیز دیگری فکر می کردم و آن هم همان حسرتی بود که همیشه در دل داشتم. حسرتی ناشی از بیر حمی اطرافیانم که پدرم و خانواده اش که مادرم ، برادرم و من بودیم را از پدر بزرگ عزیزم دور کرده بود. باباجون صداش می کردیم. 21 سال از عمر من می گذرد و من تنها 3 ماه از محبت باباجونم سیراب شدم ، آن هم وقتی که او را در بستر بیماری و حال ناراحت کننده ای می دیدم.

انگار این روزهای آخر فقط ما را می خواست تا بگوید تمام این سالها ما را هم دوست داشته.

باورم نمی شود ، وقتی شنیدم در بستر بیماریست هم باورم نشد ، وقتی به کما رفت ، هم باورم نشد ، وقتی فهمیدم که آخرین کسی که بالای سرش بوده ، من بودم هم باورم نشد.

او پر کشید ، آنقدر آرام که حتی جنبنده ای نجنبید ، انقدر دلپذیر به دل خاک رفت ، که انگار طفلی به آغوش مادرش ، گویی مثل گیاهی در خاک ، آنچنان با رغبت ریشه کرد ، که حتی پایی نلرزید.

پدرم رفت ، مثل تمام لحظهه ایی که آرزوی داشتن او را داشتم ، بغض عظیمی مرا به دامانش می کشاند که اکنون 23 روز است در ناباوری و حسرتی چندین برابر قبل اسیر شده ام. باباجانم روز جمعه رفت ، رفت و سکوتش ماند و آن نمازهایی که هر شب جمعه می خواند ،

عمویم می گوید هیچ کس را مثل او دیگر نخواهد یافت ، چون او تنها یک پدر داشت.

پدربزرگم رفت و هنوز زخم زبان های اطرافیان به راه است.

آرزو داشتم برایش شعر بگویم ، تا بداند من هم دوستش دارم . و گفتم و پدرم برد تا روی سنگ قبرش حک بشود.

پدرم

رفته ای و یاد تو اینجاست کنار لحظه هایم

در غروب ناگهانت بی کران دردیست به جانم

پدرم

بودنت مثل بهاران سبز و پر بار

و نبودت سخت و سنگین همچو آوار

یادت سبز

روحت شاد دخترت ثمین

سرگشته ...

gandom2 — Tue, 20 Jan 2009 18:31:09 GMT

محشورم کن ، محشور به فرجام های بی همتا

در بلندایی بی انتها

آسیمه ز بی شقایقی سخن نگو

باورم کن در دشت سرخ لاله ها

فراموش کن لایه های بد رنگ ظواهر

بگشای

بگشای در را به سوی آفاق ها

محشورم کن

شاید به پاس سرگشتگی دقایق اکنون

بروم به سرزمین نورها...........